听得见的和听不见的
一个突然的、意料不到的动作；他的手 捂住伤口，想止住血流， 尽管我们未曾听见一声枪响 也没有听见子弹呼啸。过了一会儿 他松开手，笑了笑； 但再次，他把手掌慢慢放回了 同一位置。随后拿出钱包， 礼貌地付账给服务员，然后离开。 就在那时，咖啡杯自己裂开了。 至少这一声我们听得很清楚。
Το ακουστό και το ανήκουστο
Μια απότομη κίνηση απροσδόκητη. Το χέρι του χούφτωσε την πληγή του για να σταματήσει το αίμα, μ’ όλο που δεν ακούσαμε κανέναν πυροβολισμό μήτε σφύριγμα σφαίρας. Σε λίγο κατέβασε το χέρι του και χαμογέλασε μα πάλι ακούμπησε αργά την παλάμη του, στο ίδιο εκείνο μέρος έβγαλε το πορτοφόλι του, πλήρωσε ευγενικά το γκαρσόνι και βγήκε. Τότε το φλιτζανάκι του καφέ ράγισε μόνο του. Αυτό τουλάχιστον το ακούσαμε ολοκάθαρα.
这首诗可以看出里索斯独特的写痛苦的方式。他的确是一位戏剧诗人，非常需要戏剧动作。
在咖啡馆里“他”伸手捂住的其实是记忆中的旧伤，诗人心灵中从未真正愈合的伤痕（1948-1952年的囚禁、关押），并且伤得很痛，才会让人不时重回现场。
结尾咖啡杯自己裂开了，看起来突兀、超现实……这时候的诗人期待我们的思路展开一点，咖啡杯如果能在某个意想不到的时刻突然裂开，一定是因为有旧伤痕，积累到足够的时候，才会裂开。
而在你最放松、最没有防备的那个瞬间裂开，往往是有神秘感的预兆最爱的戏法。
人的旧伤也会如此毫无防备地跳出来，用一声脆响提醒你——那些经历从来没有真正过去。
立意上的略带刻意，在里索斯给它包裹上了一层有点神秘感的、超现实主义的外衣后，这首诗在艺术形式上达成了完整。
这首诗还可以注解这样一种诗的定义：“诗是强烈情感的自然流露，它源于宁静中回忆起来的情感”（华兹华斯）+“尤其是旧伤的一阵涌来”（里索斯）。
近期评论