双手颂
谨致问候，我的双手，我适于抓握的手指，其中一根曾被车门夹住，被X光照射——手在底片上看着像脱臼的翅膀——不大的碎骨，被勾勒出自己独立的轮廓。左手的无名指曾戴着戒指，如今孤寡，失去了装饰。那送我戒指的人早已没了手指，他的双手与树根交织融为一体。 我的双手曾多次触碰死者冰冷的手和生者温热有力的手。懂得不寻常地爱抚，在触碰中消解那区分存在与虚无、天空与大地的空间。双手，熟悉无力的痛苦，彼此紧紧扣住像两只惊惶的鸟儿，无家可归，盲目地到处寻找你双手的踪迹。
Oda do rąk
Bądźcie pozdrowione moje dłonie, palce moje chwytne, z których jeden przytrzaśnięty drzwiami samochodu, fotografowany promieniami Roentgena - dłoń na zdjęciu wyglądała jak zwichnięta skrzydło - niewielki okruch kości obrysowany własnym odrębnym konturem. Serdeczny palec lewej ręki ozdobiony raz pierścionkiem owdowiały jest teraz i pozbawiony swej ozdoby. Ten który mi dał pierścionek już dawno nie ma palców, jego ręce splotły się w jedno z korzeniami drzewa. Ręce moje tyle razy dotykające stygnących dłoni umarłych i ciepłych mocnych żywych dłoni. Umiejące pieścić niezwykle, w dotyku zatracające przestrzeń dzieląca istnienie od nieistnienia i niebo od ziemi. Ręce, którym nieobcy ból bezsilności, wczepione w siebie jak dwa przelękłe ptaki, bezdomne, szukające na oślep i wszędzie śladu twoich rąk.
谁会是陪伴我们最久的人，无论我们在他人眼中是成功或者失败？
谁会见证我们遭遇的一切，无论是由衷的欢笑还是遮掩的泪水？
——是我们自己。或者说，是我们的身体。
对于恰似最忠实的朋友、最紧密的亲人的这副身体，我们是否认真地观察过它，思考过它，关怀过它。
试着将目光从外在的喧嚣转向自己的身体吧，我们就会惊奇地发现，在我们对它的问候与交谈中，我们正以一种全新的视角洞察和感受自己的生命。
这首小诗就是诗人为了自己的双手而吟唱的颂歌。她从受伤的手看到了脱臼的翅膀。她从空荡的指间忆起早已阴阳相隔的爱情。这双手经由她触摸着人世的死与生、冷与热，并在这触摸中努力消解将事物分割的空间与界限。
或许恰恰是由于经历了太多，这双手更加感受到，相比于对权力的攫取、对物质的占有，手与手的相互握紧，手与手的彼此贴合，才是最让人安心的状态，就像惊惶的鸟儿从空荡的天空飞回狭小而温暖的巢。而诗人的双手还未归巢，它们依然渴望着寻找那位爱人的双手。
所以读完这首诗，你也能问候一下你的双手吧，去感受它们是否也在寻找另一双手。
近期评论